Piet van Dijken draaft Door (1)

Piet Van Dijken draaft door.
 
Amateurgras dus. Best wel een mooie naam voor een voetbalkrant voor amateurs. Is over nagedacht, zeker weten. Inventiviteit ten top. Zowel voor de voetballer als ook voor de lezer is Amateurgras duidelijk een krant met meerwaarde. Elk zichzelf respecterende amateurvoetbalclub in stad en ommeland komt wel eens aan de beurt. Is het niet in deze uitgave, dan wel in de volgende. Of in een van de vorige edities, want toevallig is

Amateurgras al wel met de 5e jaargang bezig. En dat zegt dus genoeg over het belang van deze krant. Ikzelf heb altijd veel met amateurvoetbal gehad. Als pupil begonnen bij GVAV Rapiditas trainde ik soms wel vijf keer in de week op de velden van het Van Starkenborghcomplex. Onder leiding van Klaas de Wit, de beste jeugdtrainer van de wereld. Eigenlijk was twee keer trainen per week ruim voldoende, maar bij Klaas was het zo'n feest dat ik er bijna elke avond was. Even de Korrewegbrug over, sinds kort omgetoverd tot Gerrit Krolbrug, vrij naar de beroemde Groninger schrijver en dichter, en ik was er al. Tenminste als ik geen tijden moest wachten tot brugwachter Kiel de brug weer dicht draaide. Soms mocht ik meedraaien op de brug en als ik dan ook nog scoorde op de training was de avond compleet. Heel veel stukjes heb ik geschreven voor het clubblad van GVAV. Onze Vereniging heette het orgaan. Jawel, ook bij GVAV zaten toen al heel originele mensen. GVAV staat nog altijd voor Groninger Voetbal en Atletiek Vereniging. Voor de tegenstanders veranderde dat in mijn tijd al snel in Geen Van Allen Voetballers. Opgegroeid in de West Indische buurt, hoekje Sabastraat/Oosterhamriklaan, was er voor mij maar een ding en dat was voetballen. GVAV Rapiditas was mijn alles en wij speelden matches tegen andere straten onder de naam Sabase Boys. Mijn moeder naaide de rugnummers hoogst persoonlijk op de shirts. Met GVAV voetbalde ik tegen VVK, Voetbal Vereniging Korreweg, en altijd sliep ik slecht als ik de volgende dag tegen die jongens moest. Keihard gingen die gasten erin en vaak kwam ik helemaal verfomfaaid weer thuis. Zelf moest ik het meer van mijn techniek hebben en daar wisten die boys wel raad mee. Van Be Quick verloren wij bijna altijd. Die hadden net een even wat betere jeugd dan GVAV en daarom stonden wij aan het eind meestal met lege handen. Al deze herinneringen komen spontaan weer bij me boven en daarom ben ik ook zo blij dat ik vanaf nu elke keer een stukje mag schrijven voor deze prachtkrant. Forza Amateurgras!!
 
Piet van Dijken.

Tip kijk ook even op www.amateurgras.tv en  www.helemaalfolkinge.tv